Savaşın rezervlerde yol açtığı 40 milyar dolarlık düşüş sebebiyle, Merkez Bankası 22 Nisan’daki toplantısında yüzde 37 düzeyindeki politika faizini fiili faiz olan yüzde 40’a yükseltebilirdi. Tabii bu sembolik bir hamle olurdu. Brent petrolün varil fiyatının 102 doların üzerinde seyrettiği o tarihte faiz artırılmadı. Brent fiyatı dün itibarıyla 92 dolara geriledi. Daha önemlisi, petroldeki oynaklık (volatilite) oldukça düştü.
Bu açıdan bakıldığında, para otoritesi yarın faize dokunmayabilir. Orta Doğu’daki çatışma başladığından beri yerli yatırımcılarda belirgin bir döviz talebinin olmaması da TCMB’ye bir konfor alanı yaratıyor. Kısa vadeli mevduat faizlerinin yüzde 45-50 aralığında olduğu bir ortamda, hanehalkında yabancı paraya yönelim gözlenmiyor. Lirada kalmayı cazip kılan bu yüksek oranlar, uygulanan kontrollü döviz kuru politikasını destekliyor.
Hâlihazırdaki petrol fiyatının yılbaşına göre yüzde 50 yukarıda olması, sıkı para politikasının sürmesi için bir gerekçedir. Ancak ekonomi programının tam üç yıl önce başladığını unutmayalım. Bir dezenflasyon programı için bu, oldukça uzun bir süredir. Kaldı ki stratejinin başladığı Haziran 2023’teki enflasyon ile bugünkü rakam arasında sadece birkaç puanlık fark bulunuyor. Enflasyonda eğilim göstergelerinin geçen yıldan beri yüksek kalması, uygulanan tedavinin sınırlarını net biçimde ortaya koyuyor. Savaş bittiğinde, ekonomi politikası çok daha yüksek sesle eleştirilecektir.
