Türkiye 2 Temmuz 1993’te Gladyo tertibiyle tarihin en büyük katliamlarından birine tanıklık etti. Sivas’ta Madımak Otel’de 33 aydınımız ve 2 emekçi vatandaşımız şehit edildi. Şehit edilen aydınlarımız arasında Şair Metin Altıok da vardı. Altıok Metin’i 9 Temmuz 1993 tarihinde kaybettik. Vatan Partisi’nin liderlerinden Hasan Yalçın, gazetemizin 11 Temmuz 1993 tarihli sayısında Çiviyazısı köşesinde Altıok Metin’in vasiyetini kaleme almıştı. “Metin Altıok’un Vasiyeti” başlıklı yazı bugünkü kültür ve sanat hayatımıza da ışık tutuyor.
Sivas’ta Amerikancı Gladyo tertibiyle şehit edilen aydınlarımızı saygıyla anıyor, Yalçın’ın yazısının tamamını okurlarımızın ilgisine sunuyoruz. Ara başlıklar bize aittir:
‘ÖLEN KİMDİR, ÖLDÜREN KİM?'
Metin'i de yitirdik. Metin'i yitirdiğimiz cuma günü öğle namazında, Türkiye'nin bütün camilerinde aynı hutbe okundu. Devletin Diyanet İşleri Başkanlığı, Sivas canavarlığından sonra Müslümanları tahrik olmamaya çağırıyordu. Aynı yatıştırma görevini, arka arkaya Cumhurbaşkanı ve düzen partilerinin liderleri de yapmışlardı.
Beyler, ikiyüzlülüğü bırakıp da söyler misiniz, ölen kimdir, öldüren kim? Sivas'ta diri diri yakılanlar sizin sözde yumuşatmaya çalıştığınız adamlar mı? Orada bizim yazarlarımız, şairlerimiz, karikatürcülerimiz, dal gibi çocuklarımız, Metin Altıok'umuz öldürülmemişler de, biz hayal mi görüyoruz?
Anlaşılıyor ki, Türkiye'de yobazın öldürme hakkı vardır. Öldürdükten sonra tahrik olma hakkı da yobaza aittir. Üstelik tahrik olunca en yüksek makamlar tarafından pışpışlanarak yumuşatılma hakkı da yobazındır.
Ayıptır bu yapılan, bize hakarettir.
Ama aynı zamanda bütün Müslümanlara ayıptır, hakarettir. Müslümanlara sağa sola saldıracak bir güruh muamelesi yapıyorsunuz.
Gönderdiğiniz hutbenin, aldığınız "sıkı polis önlemlerinin" başka anlamı yoktur.
Oysa, gerçek sizin göstermek istediğinizin tam tersidir. Sivas'ta yaşanan hunharlık bir avuç Hizbullahçı dışında, Refah'ın tahrik ettiği bir avuçluk güruh dışında, bütün Müslümanları da yasa boğmuştur. Türkiye'nin bütün insanlarına acı vermiştir.
‘SEN YANMASAN BEN YANMASAM’
Salt Metin için yazmak üzere oturdum daktilonun başına. Hutbeden söz etmeden yapamadım. Şimdi onun zeki bakışları gözümün önünde. "Tabii" diyor, "Tabii böyle daha iyi oldu. Yazı, böyle daha çok benim için oldu."
Dün gece Metin'in çalışma odasında, onun masasında oturdum. Şiir kitaplarını, albümünü karıştırdım. Yobaz yangınında şimdi kömür olmuş beyninin imbiğinden geçirilmiş güzel Türkçeye hayran kaldım. Masasında minik Fransızca, Almanca, İngilizce sözlükler, yazım kılavuzları, sonra kendi eliyle taştan oyduğu küçük Kibele heykelcikleri.
Sanatçı inceliğinin büyülü ortamında ruhumu dinlendirdim. Onu düşündüm. Sonra bir üçlük buldum kitaplarından birinde.
“Kullanılmış eski bir ölüm için,
Dolaştım mezat salonlarını;
Mutlulukla doldu içim.”
Kullanılmış en eski ölümle öldürüldü Metin. Giordano Bruno'nun, Nesimi'nin kullandığı ölümle. Ve içi mutlulukla doluydu ölürken. Evet Şaire böylesi bir ölüm yakışırdı.
Ve Nâzım Hikmet ona seslendi: Sen yanmasan, ben yanmasam...
‘BENİ PARTİYE YAZIN!’
Ama Metin'i asıl büyük yapan özelliğini söylemedim daha. İşçi Partisi Genel Sekreteri'ydim. 1991 genel seçimlerinde özellikle aydınlarımıza yönelik partiye katılma kampanyası yürüttük. Birçoğunu ben kendim telefonla arayıp tartıştım. Metin'i o zaman tanımıyordum.
27 Aralık günü akşam üstü partiye sakallı, gözlüğünün altında ışıklarla oynaşan gözleriyle bir adam çıkageldi. Kendiliğinden. Yanında eşi de vardı. Nebahat.
Metin, özlü konuştu: "Beni partiye yazın!" Ne teklif almıştı, ne davet edilmişti.
Partiye girişinin tanığı olarak, kefili olarak üye fişini imzaladım.
Aydınlık'ın 21 Haziran tarihli sayısında çıkan yazısında şöyle demişti: "Kişi kendine acı veren olumsuzluklara başkaldırabilmelidir. İçinde duyduğu acı ancak böyle anlamlanır ve bir değer kazanır. İşte bu noktada da örgütlü ve bilinçli bir mücadele sorunu çıkmaktadır ortaya."
Metin, sorunu üç sözcükle çözüyor: "Beni partiye yazın!" Bu üç sözcüğün Metin'i büyük yaptığını düşünüyorum. Buna kesinlikle inanıyorum. Bu ortamda, sanatçı dünyasının, aydınlar âleminin bugünkü partisizlik koşullarında Metin, evet büyük adamdır.
PARTİSİZLİK BİR BURJUVA DAYATMASIDIR
Bugün yaygın düşünce, ne yazık ki, sanatçının parti dışında olması gerektiği şeklindedir. Parti dendiğinde, tüylerin diken diken olması bir sanatçı meziyeti sayılıyor.
Parti sanatı kısırlaştırırmış. Partili sanatçı, partisinin ideolojisi ve siyasetiyle kendini zincire vurmuş olurmuş!
Doğrudur; partinin sanatı kısırlaştırdığı yanlış uygulamalar yaşandı, slogan sanatı dönemlerinden geçildi. Ama geçildi bunlar. Dersleri çıkarıldı, düzeltmesi yapıldı. Ama naz hâlâ sürüyor.
Açık söyleyelim: bir burjuva dayatmasıdır, partisiz sanatçı olma durumu; örgütsüz aydın olmak. Yaratıcılığı geliştirmek şöyle dursun, düzenin değerleri içinde sanatçıyı öğütmenin, beynini iğdiş etmenin yoludur bu.
Sanatçı açısından ise, en azından kendini kenara almaktır. Dahası, kendini pazara sunmaktır. Serbest piyasanın malı haline gelmektir. Mensup olmayı reddetmek, hele bugün sadece müşteri kızıştırma yoludur. İltifat avcılığıdır. Hem emekçi sınıflara göz kırpmak, hem de ruhuyla egemenlerin yanında olmaktır.
Kaba gelmesin yazdıklarım aydınlarımıza, sanatçılarımıza. İnce ince de tartışırız. Vaktimiz var daha! Örgütsüzlük sıra sıra bizi ölüme mahkûm ediyor, ama gene de yaşamayı sürdürenlerimiz oluyor. Bunları yeniden yeniden tartışırız.
Şimdi ölü var ortada. Şimdi Metin Altıok'un yanmış cansız vücudu önünde duruyoruz. Onun acısıyla konuşuyoruz. Onun acısıyla gerçekleri acı acı söylüyoruz.
Metin'in vasiyetidir aydınlara. Bu vasiyeti yazmadan edemem. Söylemeden geçemem.
Örgütlenin.
Partiye girin.
