30 yıl transeksüel kadın kimliği ile yaşayan Chris Brönimann, yeni hayatını LGBT dayatmasıyla mücadeleye adadı. Işıltılı vitrinlerin ardındaki gerçeği yeni nesle göstermek istediğini söyleyen Brönimann, “30 yıllık yanılsamadan uyanarak gerçeğe döndüm. Ruhunuzun acısını neşterle iyileştiremezsiniz. Biyolojinizi belki susturabilirsiniz ama onu yenemezsiniz.” dedi. Sağlık Bakanlığı Cinsiyet Değiştirme Denetim ve Değerlendirme Bilimsel Komisyonu Başkanı Prof. Dr. Zeki Bayraktar ve Brönimann, dün Medeniyet Üniversitesinde etkileyici bir söyleşide bir araya geldi. Üroloji uzmanı Bayraktar, yıllardır transseksüel cerrahi ile hastaya verilen zararları onarma çabasında. Yıkıcı etkilerin yakın tanığı. AYSİT tarafından düzenlenen söyleşide Bayraktar, sordu Brönimann yanıtladı.
SAHTE ONAY DUYGUSU
İsviçre’nin ünlü trans hakları savunucusu Brönimann, ameliyat masasına giden süreci, pişmanlıklarını ve bundan sonra yapacaklarını anlattı. Almanya’da erkek olarak doğan ve İsviçreli bir çifte evlatlık verilen Brönimann, ailesinden ağır şiddet gördü. Okulda dışlandı, zorbalıkla yüz yüze geldi. Kendisinden farklı olarak dört kız kuzeni mutluydu. Daha o yaşlarda, “Kızsan sevilirsin erkeksen dövülürsün.” algısının zihnine yerleştiğini çok sonra fark eden Brönimann şöyle devam etti: “Annemden sadece onun istediği şekilde davrandığımda sevgi görebiliyordum. Gerçek benliğimi gizlemeyi erken yaşta öğrendim. Zor yılların ardından katlanılamaz yaşamımdan kaçmak için cinsiyet geçişini kullandım. ‘Kadın olursam başka biri olur, güzel görünür, sevilirim ve o çocuğun acısından kurtulurum.’ diye düşündüm. Trans hakları savunucusu olduğumda kameralar, spot ışıkları ve kırmızı halılar bana sahte bir onay duygusu sundu.”
DOKTOR 20 DAKİKADA KARAR VERDİ!
Gelgitli bir yaşamın ardından 26 yaşında cinsiyetini tamamen değiştirmeye karar verdi. 20 dakikalık bir görüşmenin ardından psikiyatriste para vererek cinsiyet geçişi işlemlerinin başlaması için sahte bir rapor aldı! Artık hormon verilecek ve ardından sırasıyla cerrahi işlemler başlayacaktı. Yaşayabileceği riskler konusunda ayrıntılı bilgi verilmiş miydi? Brönimann yanıtladı: “Riskler, aceleyle yapılan bir görüşme sırasında yalnızca üstünkörü dile getirildi. Bana ‘Yasal olarak sizi bilgilendirmek zorundayız, bu komplikasyonlar son derece nadirdir ve sizin başınıza gelmeyecektir.’ denildi. Adil olmak gerekirse o dönemde bu aceleci yaklaşım bana da uygun gelmişti. Riskleri duymaya açık değildim. Biran önce hayalimdeki kadına dönüşmeyi istiyordum. Ya tıbbi etik! Tam bu noktada doktorların devreye girmesi gerekmez miydi?”
16 AMELİYAT… ELDE KALAN SAĞLIKSIZ BİR BEDEN
Chris Brönimann’ın ilk operasyonu altı saat sürdü. Günlerce hastanede kaldı. Erkek bedeni ameliyatla yapılan neovajinayı yara olarak kabul ediyor ve kas dokusuyla kapatmaya çalışıyordu. Bu alan, kapanmasın diye doktorlar, bir cisim (dilatör) yerleştirmişti ve her hareket ettiğinde bu cisim canını “korkunç şekilde” yakıyordu. Doktorlarına bu durumu söylediğinde, “Buna alışacaksın.” yanıtını aldı. Dahası hastaneden çıktıktan sonra da gün içinde belli periyotlarla bu alanın açık kalmasını sağlayacak benzer uygulamalar yapması istendi. Brönimann, “Bunu yapamadım, çok acıyordu.” dedi. Cinsiyet geçişi için yapılan ilk ameliyat, yeni cerrahi müdahaleler zincirini başlattı. Bağırsağı delindi, cinsel bölgeye bacağından alınan deri ile yama yapılmaya çalışıldı, idrar yollarıyla ilgili ciddi sorunlar yaşadı. İyileşebilmek için yıllara yayılan 16 ameliyat geçirdi. Chris Bröniman, bugün geriye dönüp baktığında yaşadığı hissi şu sözlerle anlattı: “Bu ameliyatlarla tüm duyularımı kaybettim. Cinsel haz yok. 56 yaşındayım. İdrarımı yapabilmek için geçirdiğim iki ameliyata rağmen, idrar kaçırma ve kronik mesane sorunları yaşıyorum. Ameliyat sonrası birçok trans birey, utanç nedeniyle sessiz kalıyor. Kamuoyuna her şey yolunda mesajı veriyor. Bir taraftan genç insanların gerçek güvensizlikleri ve acıları araçsallaştırılıyor. İçsel şüpheleri, ideolojik bir topluluğun içine çekilerek medya alkışları içinde boğuluyor. Burada iyi finanse edilen bir mekanizma bulunuyor. Ameliyatla bedenimi değiştirmemin gerçek nedeninin çocukluk travmalarından kaçış olduğunu fark ettiğimde bunu itiraf etmem çok zaman aldı. Detransizyon (trans işlemlerinden geri dönüş) sürecine başlamaya karar vermem beş yıl yıl sürdü. Hata yapmış olmanın utancı içinde sıkışıp kalmıştım. 30 yıl boyunca bir maske taktığımı kabul etmek ‘yanıldım’ diyebilmek inanılmaz bir cesaret gerektiriyordu. Trans kadın rolü günlük yaşamda sahte bir güvenlik hissi sağlıyordu. Kendime sürekli şunu söylüyordum: Bu yolu kendi isteğimle seçtiysem, bundan memnun olmak zorundayım. Perdenin önünde bakımlı trans ikon olarak alkışlanan bir figürdüm, perdenin arkasında ise hayatım ağır ameliyat maratonlarının izlerini taşıyan, yalnız ve tamamen boştu. 2024’te psikolojik olarak ciddi ataklar geçirdim. Bulunduğum ortamda çıkıp dışarıdan gözlemeye karar verdim. Trans, trans, trans hakları… Ben bir romantik hayalin tutsağı olmuştum. Yanılsamadan uyanarak gerçeğe döndüm. Hasta insanlara yardım ederek bu döngüden çıkmayı başardım. Artık geçmişimde attığım yanlış adımların sorumluluğunu almak istiyorum. Empati ve ilericilik kisvesi altında yürütülen bu ideolojik propaganda koruduğunu iddia ettiği insanlara bizzat zarar veriyor. Mutlu trans birey imajı çok tehlikeli bir yanılsama. Bu yanılsama, kırılgan gençlerin gerçekle yüzleşme şansını ellerinden alıyor. Sonrası enkazın ortasında yalnızlık. Sistem insanları değil, katı bir ideolojiyi koruyor.”
YARIN: Söz Prof. Zeki Bayraktar’da… LGBT ideolojisinin bilim soslu hurafeleri
