MUHAMMET KUTLU ANKARA
Darbe girişimini, Cuma günü akşam 21.00 sularında Ankara’da evimde öğrendim. İstanbul’da Boğaz Köprüsü’nün tank ile kapatıldığı haberlerini gördüm. Evimin üzerinden uçan helikopterleri ve uçakları gördüm. Hemen milletvekili arkadaşlarım ve danışmanlarım ile konuşmaya ve yazışmaya başladım. Darbe girişimini bu şekilde öğrendim. Hangi akla hizmet böyle bir darbeye kalkışılabilir, anlam veremedim.
Özel Harekat, Emniyet ve MİT’ten çatışma seslerinin geldiği haberleri gelince dehşete kapıldım. Bir iç çatışmanın, iç savaşın başlatılmasına mı çalışılıyordu?Cumhurbaşkanımız nerede ve ne durumda acaba diye aklıma geldi ve onun sesini duymak, görmek o an çok önemli idi. Evde durmamam ve sokağa çıkmam şart dedim. Whatsapp gruplarından arkadaşlarıma hemen elinize bayraklarınızı alın ve sokağa çıkın mesajları çektim. Ben de abdest alıp, çocuklarımla vedalaşıp evden çıktım. Önce AK Parti Genel Merkezi’ne gitmeye karar vermiştim çünkü bu darbenin hedefinde AK Parti ve Sayın Cumhurbaşkanı var diye düşündüm. Genel Merkeze uğradım, vatandaşlar yeni yeni toplanıyordu. Bu arada vekiller olarak Meclis’e gidelim kararı aldık ve Genel Merkez’den çıkarak Meclis’e yöneldim. Saat 23.00 sularında Meclis’e varmıştım. Kapıda polisler araçları sorarak içeri alıyorlardı ve şunu söylüyorlardı: ‘Vekilim sizleri koruyamayabiliriz, girmeseniz’ Gireceğim dedim ve girdim. Ana binaya, giriş kapısına geldiğimiz anda bir F-16 üzerimizden alçak uçuşla geçerek ilk tacizini yapmıştı. Koşarak binaya girdik.
Meclis’e gelirken ‘bu gece bu hainlere karşı dimdik durmazsak vatanımızın sonu gelmiştir, canımız pahasına karşı duracağız ve izin vermeyeceğiz’ diyordum kendi kendime. Nasıl ilerleyecek bu gece diye onun endişesini hissediyordum. Bir film sahnesi gibi zaman kavramını yitirmiştim açıkçası. Meclis’in saldırıya uğrayabileceğini tahmin etmiştim ancak bombalanacağını hiç düşünmemiştim. Kurtuluş Savaşı’nda bile düşman ordularının yapmadığı bir şeyin kendi ordumuz tarafından yapılmasını aklıma dahi getirmemiştim.
İlk bomba atıldığında Meclis Genel Kurul salonunda idim. Hayatımda hiç bu kadar şiddetli bir sarsıntı ve gürültü yaşamamıştım. Heyecanlandım ve tekbir getirdim, Şehadet getirdim. Ara sıra bombalar geldikçe hainlerin niyetinin yıkmak ve öldürmek olduğunu anladım. İnadına kendimi daha güçlü hissettim, korkum yoktu. Tek aklıma gelen iki evladım oldu. Onları arkamda annesiz bırakmak içimi acıttı ama ‘annem var nasıl olsa en azından benim kadar iyi sahip çıkar evlatlarıma’ dedim ve ‘Allah yeter bana’ dedim. O andan sonra bir daha çocuklarım aklıma gelmedi. Rabbime sığınmanın en güvenlisi olduğunu hayatım boyunca tecrübe etmiştim, o gece de Rabbime sığındım.
Bombalanan yerleri gördükten sonra Suriye ve Irak’taki bombalanan bina görüntüleri ve o acıyı yaşayan çocukları düşündüm. Çok ama çok acı veriyor insana. Bunu yapanların akıllarının nasıl işlediğini sordum kendime. ‘Bu hainlik kabul edilemez, bunu yapanlar cezalarını bulacak inşallah’ diye dua ettim. Meclis içerisinde her zamankinden farklı bir atmosfer vardı. Bir tarafta yıkılan, dökülen bir bina varken, bir tarafta birbirine kenetlenmiş, bir olmuş iktidar ve muhalefet milletvekilleri vardı. Muhalefetin çok doğru bir duruş ve tutum sergilediği tarihi bir geceydi. Teşekkür etmek çok anlamlı gelmiyor çünkü hainler Türkiye’ye saldırıyorlardı, bu vatan hepimizin ve yıkılırsa, bölünüp parçalanırsa artık bir Türkiye kalmayacaktı. Bu bilinç ile devlet adamlığının gereği olarak yapılması gerekeni yaptı muhalefet de.
Kahraman halk
Bu darbenin kahramanı bu millettir. Darbecilerin hesap etmediği, halkın gücünü gösterdiler. Vatandaşların sokağa çıkmayacağını, saklanacağını düşünmüştü darbeciler. Ancak sonuna kadar savunacakları ve ‘yedirtmeyiz’ dediğimiz milletin lideri Recep Tayyip Erdoğan’ın çağrısı ile sokaklara dökülen ve tankların, silahların önüne çıkan millet, dünya tarihine hiç kimsenin akıl erdiremediği bir destan yazmıştır. Helal olsun bu millete diyorum.
