Aschenbach ve Johan Borg estetik çürümenin izini sürüyor
Sanatçı figürü çoğu zaman dünyayı diğer insanlardan daha derin görebilen biri olarak düşünülür. Güzelliğin, anlamın ve insan ruhunun en kırılgan taraflarını sezebilme yetisi, onu sıradan hayatın üzerine çıkarıyormuş gibi görünür. Fakat bu yoğun sezgi bazen sanatçıyı hayata yaklaştırmak yerine ondan uzaklaştırır; zira dünyayı sürekli bir estetik filtre içinden görmek, gerçekliğin kendisiyle doğal bir ilişki kurmayı zorlaştırır. Gustave von Aschenbach ile Johan Borg, tam da bu kopuşun iki farklı biçimini temsil eder. Her ikisi de güzelliğe ve sanata sıradan bir ilgi yerine neredeyse saplantılı bir dikkatle yaklaşır. Ancak zamanla bu estetik bilinç, onları dünyayı yaşayan insanlardan çok, onu uzaktan izleyen figürlere dönüştürür. Zira bazen güzelliğe fazla yaklaşmak, insanın hayatla arasındaki mesafeyi sessizce büyütür.
Gzt
