3 Temmuz 1631: İbn şir El Fâsî'nin vefatı ((Kıraat ve Fıkıh limi)

Ebû Muhammed Abdülvâhid b. Ahmed b. Alî b. Âşir el-Endelüsî el-Fâsî el-Ensârî , Aslen Endülüslü olup Fas’ta doğdu. Soyu Ensar’a dayanır. Büyük ceddine nisbetle İbn Âşir diye meşhur olmuştur. Fas’ta pek çok hocanın derslerine devam eden İbn Âşir kıraat, tefsir, hadis, fıkıh ve fıkıh usulü, kelâm, mantık, edebiyat, riyâziyyât, tıp gibi çeşitli alanlarda kendini yetiştirdi.

Fas
Ebü’l-Abbas Ahmed b. Fakīh ve Osman el-Lematî’den kıraat okudu.
Kırâat-i seb‘ayı Ebü’l-Abbas Ahmed b. Kefîf, Ebû Abdullah Muhammed Şerîf el-Mürrî gibi âlimlerden; hadis, nahiv ve diğer ilimleri Fas müftüsü Ebû Abdullah Muhammed b. Kāsım el-Kassâr el-Kaysî, amcası Ebü’l-Fazl Kāsım b. Muhammed, amcasının oğlu Ceẕvetü’l-iḳtibâs sahibi Ebü’l-Abbas İbnü’l-Kādî, İbn Azîz diye bilinen Ebû Abdullah Muhammed b. Ahmed et-Tücîbî, Ebü’l-Fazl Kāsım b. Muhammed el-Gassânî, Ebû Abdullah Safiyyüddin Muhammed b. Yahyâ el-İzzî gibi hocalardan öğrendi.
1008’de (1600) çıktığı hac yolculuğu esnasında uğradığı yerlerde ve özellikle Mısır’da tanınmış âlimlerden istifade fırsatını buldu.

Nitekim İmam Mâlik’in el-Muvaṭṭaʾını Ebû Abdullah Muhammed el-Hannân’a, Tirmizî’nin eş-Şemâʾilü’n-nebeviyye’sini Ebü’l-Hasan Ali el-Bütayvî’ye arz yoluyla okudu. Yetiştirdiği öğrenciler arasında bilhassa Meyyâre diye meşhur olan Muhammed b. Ahmed b. Muhammed el-Fâsî’nin ismi zikredilir. Fıkıhta Mâlikî mezhebini benimseyen, ibadet hayatına ve nefis terbiyesine önem veren İbn Âşir 3 Zilhicce 1040’ta (3 Temmuz 1631) elli yaşında Fas’ta vefat etti.
Eserleri:
İbn Âşir’in çoğu manzum olan başlıca eserleri şunlardır:
1. el-Mürşidü’l-muʿîn ʿale’ż-żarûrî min ʿulûmi’d-dîn. Mâlikî mezhebine dair bir ilmihal olup 314 beyittir.
2. Fetḥu’l-mennân el-mervî bi-Mevridi’ẓ-ẓamʾân.
3. el-İʿlân bi-tekmîli Mevridi’ẓ-ẓamʾân.
4. Tenbîhü’l-ḫullân ʿale’l-İʿlân bi-tekmîli Mevridi’ẓ-ẓamʾân.
5. Risâle (Urcûze) fî ʿameli’r-rubʿi’l-müceyyeb. Astronomiye dair 130 beyitlik eser.
6. Manẓûme fi’l-fıḳh.
7. Şifâ’ü’l-ḳalbi’l-cerîḥ bi-şerḥi Bürdeti’l-medîḥ.
8. Manẓûme fi’l-itbâʿ ve’t-tevḳīd