Bazen öyle haftalar vardır ki yalnızca konser izlemezsiniz. Kendi hayatınızın içinde dolaşırsınız.
Geçtiğimiz hafta benim için tam olarak böyleydi.
Bir düşünün... Haftaya Moby ile başlayıp Garbage ile bitiriyorsunuz. Arada The Sacred Souls, Robert Plant ve Mac DeMarco var. Her akşam başka bir sahne, başka bir kalabalık, başka bir hikaye...
En ilginci ise şuydu: Bu isimlerin neredeyse tamamını ilk kez izlediğimde henüz 20 yaşındaydım. Şimdi ise neredeyse 40...
İnsan farkında olmadan konserlerden çok, kendi hayatının soundtrack'iyle karşılaşıyor.
Her şey Moby ile başladı.
Moby benim için hiçbir zaman yalnızca bir elektronik müzik sanatçısı olmadı. Kaset doldurduğumuz yıllarda hazırladığım karma kasetlerin açılış ya da kapanış şarkısı mutlaka ona ait olurdu. Onun müziğinde tuhaf bir dinginlik vardı. Meditatif, sakin ama aynı zamanda umut veren bir taraf...
Konser öncesi son dönem performanslarını izlerken birçok kişinin sahne anlayışını eleştirdiğini gördüm. Kendi şarkılarının remixleri, dev ekranlarda hiç durmayan görüntü akışı, klasik konser formundan uzak yüksek tempolu bir yapı...
Belki herkesin beklediği Moby bu değildi.
Ama benim çok hoşuma gitti.
PSM Loves Summer kapsamında gerçekleşen konser adeta dev bir rave ritüeline dönüştü. Binlerce insan aynı ritimde hareket ediyor, dans ediyor, bir çeşit kolektif transın içine giriyordu.
Ve sahnede 60'ında bir Moby vardı.
Enerjisi, temposu ve hiç bitmeyen hareketliliğiyle yaşın yalnızca bir sayı olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Ertesi durak İstanbul Caz Festivali'ydi.
Uzun zamandır merak ettiğim The Sacred Souls'u sonunda canlı dinleme fırsatı buldum.
Albüm kayıtlarındaki sıcaklığı sahneye birebir taşıyabilen ender gruplardan biri.
Ama konseri özel yapan yalnızca müzik değildi.
Solist Josh Lane'in şarkılar arasında yaptığı konuşmalar hala aklımda. Sürekli sevgiden söz etti. İnsanların birbirine daha iyi davranmasından... Hepimizin içinde hem iyilik hem kötülük bulunduğundan... Önemli olanın karanlığı inkar etmek değil, ondan öğrenerek iyiliği büyütebilmek olduğundan...
Bir anda konser, Bob Marley'nin yıllardır anlattığı o sevgi felsefesine dönüştü.
Bazen bir konserden eve dönerken aklınızda şarkılar değil, cümleler kalıyor.
Haftanın en çılgın günü ise iki konseri aynı akşama sığdırdığım gündü.
İlk durak Harbiye'de Robert Plant'ti.
Onu ilk kez 3 Temmuz 2007'de Antalya Konyaaltı Açıkhava Tiyatrosu'nda izlemiştim. Strange Sensation ile çıktığı o konserden bana kalan iki şey vardı; yıllardır sakladığım bir pena ve Rus bir gazeteciyle paylaştığımız setlist.
Neredeyse yirmi yıl sonra yeniden karşı karşıyaydık.
Sesinden hala inanılmaz bir güç akıyor.
İçimden zaman zaman "İsterse bugün bile stadyumları yakıp geçer." diye geçmedi desem yalan olur.
Ama belli ki onun artık başka bir hikayesi var.
Saving Grace projesiyle daha folk ve Americana ağırlıklı, müziğin köklerine dönen bir yolculuğu tercih ediyor.
Bir İngiliz rock efsanesi için bu Amerikan dokusu bana zaman zaman biraz fazla baskın gelse de Robert Plant'i yeniden canlı dinleyebilmenin değeri bunların çok ötesindeydi.
Harbiye biter bitmez soluğu KüçükÇiftlik Park'ta aldık.
Mac DeMarco...
Bugünün alternatif müzik dünyasının en sevilen isimlerinden biri.
Alfa hipster kuşağının adeta maskotu.
Sahnedeki rahatlığı, seyirciyle kurduğu samimi ilişki ve sempatik tavrı konser boyunca büyük bir enerji yarattı.
Benim için gecenin zirvesi ise finaldi.
Michael Jackson'ın "Human Nature" yorumuyla konseri öyle güzel kapattı ki uzun süre alkışlar dinmedi.
Ve haftanın finali...
PSM Loves Summer kapsamında izleme fırsatı bulduğumuz Garbage.
Bazı grupları yalnızca müzikleri için sevmezsiniz.
Onlar sizin büyüme hikayenizin de parçasıdır.
Shirley Manson benim kuşağım için tam olarak böyle biri.
Televizyonda kliplerini izleyip saçını, makyajını taklit etmeye çalıştığımız günlerden bugünlere geldik.
Yaklaşık 20 yıl önce izlediğim Garbage ile yeniden buluşurken ister istemez zamanın nasıl geçtiğini düşündüm.
Ama Shirley Manson değişmemiş.
Hala aynı karizmatik duruş.
Hâlâ aynı güçlü ses.
Ve en önemlisi, hala aynı vicdan.
Konser boyunca yalnızca şarkı söylemedi.
Gazze'de öldürülen çocuklardan söz etti.
"Savaşmayı bırakın. Çocukları öldürmeyi bırakın." dedi.
Belki biraz fazla konuştu, hikayeler anlattı.
Ama beni hiç rahatsız etmedi.
Çünkü bazı sanatçılar yalnızca şarkı söylemez.
Dünyaya karşı sorumluluk da hisseder.
Bir hafta boyunca gençliğimin kahramanlarıyla yeniden buluştum.
Fark ettim ki değişen yalnızca onlar değilmiş.
Ben de değişmişim.
20 yaşındayken daha çok sahneye bakıyordum.
Bugün ise sahnenin arkasındaki hikayeleri dinliyorum.
Belki yaş almak tam da böyle bir şey.
Sıradaki durak 10 Temmuz'da İstanbul'a gelecek The Offspring.
Bakalım gençliğin bir başka kahramanı bana bu kez hangi duyguyu hatırlatacak...
Temmuzun en büyük heyecanlarından biri de kuşkusuz Gorillaz.
Bonus Parkorman'da iki gece üst üste gerçekleşecek ve günler öncesinden tükenen konserler, yalnızca bir müzik etkinliği değil, Damon Albarn'ın yıllardır inşa ettiği o benzersiz görsel evrene yeniden adım atmak için de önemli bir fırsat sunacak.
Ardından 17 Temmuz'da yeniden İstanbul'a dönecek Suede ile Britpop günlerine kısa bir yolculuk yapacağız.
25 Temmuz'da ise punk tarihinin en önemli sayfalarından biri, Sex Pistols, Frank Carter eşliğinde yeniden sahnede olacak.
Ayın kapanışını ise 30 Temmuz’da alternatif rock'ın en güçlü canlı performans gruplarından Skunk Anansie yapacak.
Üstelik bunların büyük bölümü yine PSM Loves Summer kapsamında gerçekleşiyor. Anlaşılan o ki bu yaz yalnızca sıcak geçmeyecek; uzun yıllar sonra yeniden aynı şarkıları söyleyen kuşakların yazı olacak.
Ve ben de not defterimi kapatmaya henüz hiç niyetli değilim.
