Andrés Hurtado Sevilla'ye sanat aramak için gitmemişti. Birkaç gün tatil yapmaya gitmişti ve cumartesi günü, saat 16.30 sularında, kimseye acımayan bir sıcak altında, kaldırıma atılmış bir şeye rastladı; ilgisini çekense mümkün olduğunca az sanatsal bir sebepti: çerçevesiydi.
"Bazı gençlerin sokağa bir tablo attığını gördüm." Ve kendi kendine, "Ne kadar havalı bir çerçeve" diye düşündü. "Doğrusunu isterseniz resme bakmadım bile, tabloyu alıp otele götürdüm", yerel basının aktardığına göre. Tabloyu adeta kolunun altında götürdü; daha doğrusu, bir Uzak Doğu bakkalından aldığı alışveriş çantasının içine yerleştirdi. Böylece, sahiplerinin sahil evine yaptıkları yıldırım taşınma sırasında kaldırımda unutup gittiği orijinal bir Sorolla tablosunu az önce kurtarmış olduğundan habersizdi.
Şüpheden yapay zekâya
Şüphe neredeyse anında içine düştü. "O kadar çok kopya ve sahte var ki bunun gerçek bir Sorolla olabileceğini hiç düşünmemiştim" diye kabul ediyor Hurtado; daha önce bir süpermarkette çalışmış, şu an ise işsiz. Bu yüzden de 2026'da bir tuval hakkında varoluşsal bir şüpheye kapılan herkesin yaptığı şeyi yaptı: yapay zekâya sordu. Yanıt, tablonun gerçek olabileceği ihtimalini yeniden gündeme getirdi: "Gerçek olabileceğini doğruladı."
Yarı yarıya ikna olmuş halde bir müzayede eviyle temasa geçti; kendisinin anlattığına göre müzayede evi, parça için ona binlerce avro ödemeye hazırdı. Sorun şu ki Hurtado hâlâ tablonun romantik anlamda "kayıp" değil, resmi olarak "ihbar edilmiş" olduğundan habersizdi; sahipleri, Sevilla'daki kaldırımda yaşanan dalgınlığın hemen ardından tabloyu çoktan polise bildirmişti.
Mutlu son
Eserin bir sahibi olduğunu ve arandığını öğrenince Hurtado planlarını değiştirdi: Polisle irtibata geçti ve bunun bir hırsızlık değil, herkes için çok talihsiz bir buluntu olduğunu açıklığa kavuşturdu. Tablo onunla birlikte Murcia'ya kadar geldi ve bu çarşamba başkente yakın bir ilçedeki evinden, sahiplerine iade edilmek üzere polis ekiplerince alınması öngörülüyor.
Öncesinde ise, elbette, bir telefon görüşmesine de vakit vardı. Hurtado, tablonun sahibiyle konuştu; sahibi onun çoktan tahmin ettiği şeyi doğruladı: sahile doğru yola çıkmadan önceki son dakika telaşı içinde tabloyu orada unutmuşlardı. Ve, minnettarlığını göstermek için, dürüstlüğü karşılığında ona "bir hediye" sözü verdi. Şimdilik kesin olan tek şey, Hurtado'nun müzayededen olduğu; buna karşılık artık hiçbir barda kimsenin tartışamayacağı bir anıya sahip olduğu.
