Andrés Hurtado Sevilla’ye sanat peşinde gitmemişti. Birkaç günlüğüne turist olarak gitmişti ve cumartesi günü, saat 16.30 sularında, insanı perişan eden bir sıcak altında, kaldırımda atılmış bir şeye rastladı; dikkatini en az sanatsal sayılabilecek bir nedenle çekmişti: çerçevesi.
“Birkaç gencin sokağa bir tablo bıraktığını gördüm.” Ve kendi kendine, “Ne kadar güzel bir çerçeve” diye düşündü. “Açıkçası resme pek bakmadım bile, tabloyu alıp otele götürdüm”, diye aktarıyor yerel basın. Tablonun sahiplerinin sahildeki eve yaptıkları alelacele taşınma sırasında unuttukları, aslında orijinal bir Sorolla tablosunu yeni kurtarmış olduğundan habersizdi; resmi kelimenin tam anlamıyla, yakındaki bir Asya pazarından aldığı alışveriş torbasının içinde otele taşımıştı.
Şüpheden yapay zekâya
Kafasına neredeyse hemen bir kuşku düştü. “Bu kadar çok kopya ve sahte varken bunun orijinal bir Sorolla olabileceğini hiç düşünmedim” diye itiraf ediyor, bir süre önce süpermarkette çalışmış olan ve şu anda işsiz bulunan Hurtado. Bu yüzden 2026’da herkesin yaptığı şeyi yaptı, tuvalle ilgili varoluşsal bir şüphesi olduğunda: soruyu yapay zekâya yöneltti. Yanıtsa, tablonun gerçek olma ihtimalini gündeme getirdi: “Bana gerçek olabileceğini teyit etti.”
Tam emin olmasa da ikna olmuş bir halde, bir müzayede salonunun nabzını yokladı; onun anlatımına göre, salon eser için kendisine binlerce avro ödemeye hazırdı. Sorun şu ki Hurtado, tablonun romantik anlamda “kaybolmuş” değil, çoktan “kayıp ilan edilmiş” olduğundan hâlâ habersizdi: sahipleri, Sevilla kaldırımındaki o dalgınlıktan sonra olayı polise çoktan bildirmişti.
Mutlu son
Eserin bir sahibinin olduğunu ve arandığını öğrendiğinde Hurtado planlarını değiştirdi: Polisle irtibata geçti ve bunun bir hırsızlık değil, herkes için talihsiz bir rastlantı sonucu yapılmış bir buluntu olduğunu açıklığa kavuşturdu. Tablo onunla birlikte Murcia’ya kadar geldi ve bu çarşamba günü, başkent yakınlarındaki bir ilçede bulunan evinden alınarak iade edilmek üzere polis ekiplerince teslim alınması bekleniyor.
Öncesinde ise, bir telefon görüşmesine vakit vardı. Hurtado tabloyun sahibiyle konuştu; sahibi, onun zaten tahmin ettiği şeyi doğruladı: sahile gitmek için son anda apar topar çıkarken tabloyu geride unutmuşlardı. Ve minnettarlığını göstermek için, dürüstlüğü karşılığında ona “bir hediye” sözü verdi. Şimdilik kesin olan tek şey, Hurtado’nun müzayededen olacağı, ama artık hiçbir barda kimsenin itiraz edemeyeceği bir anıyla baş başa kalacağı.
