Anadolu'da gayrimenkul ve miras devirlerinde sıklıkla başvurulan "ölünceye kadar bakma" sözleşmelerinin sınırlarını yeniden çizen tarihi bir karar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'ndan geldi.
Yaşlılığında kendisine bakması şartıyla sahibi olduğu 83 parsel numaralı arsanın bir kısım hissesini torununun üzerine yapan dede, beklediği vefayı göremeyince yargıya başvurdu. Torununun sadece maddi olarak değil, manevi olarak da yanında olmadığını ve bayramlarda dahi el öpmeye gelmediğini belirten yaşlı adamın açtığı 'tapu iptal ve tescil davası', miras hukukunda emsal teşkil edecek bir kararla sonuçlandı.
Eşi vefat ettikten sonra bakıma muhtaç kalan dede, tapu devrini gerçekleştirmesine rağmen torunu ve ailesi tarafından yalnız bırakıldı. Yemeklerinin yapılmadığını, hastaneye yattığında ziyaret edilmediğini ve bayramlarda dahi kapısının çalınmadığını belirten yaşlı adam, sözleşmenin feshi için mahkemeye başvurdu.
Yerel mahkeme davacı dedeyi haklı bularak tapunun iptaline karar verdi. Kararın Bölge Adliye Mahkemesi'ne (İstinaf) taşınması üzerine BAM da davanın kabulüne hükmetti. Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin bozma kararına karşı BAM'ın ilk kararında direnmesiyle dosya Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na (HGK) taşındı.
Son noktayı koyan Yargıtay HGK, oy birliğiyle dedeyi haklı buldu. Kararda; bakım borçlusunun (torun) yükümlülüklerinin sadece ikametgah sağlama, besleme, giydirme ve tedaviyle sınırlı olmadığı; aksine sözleşmede aksi belirtilmedikçe manevi yönden de her türlü yardım ve desteği sağlama ödevini kapsadığı açıkça vurgulandı.
Emsal kararda, "Dinlenen tanık beyanlarına göre davacının beklediği manevi desteğin (bayram ziyaretleri dahil) davalı tarafından sağlanmadığı anlaşılmaktadır. 6098 sayılı Kanun'un 617’nci maddesindeki şartların oluşmadığı sonucuna varılarak tapu iptali ve tescil talebinin kabulü isabetlidir" denildi.
İHA
