Onu ilk gördüğümde on iki yaşındaydım. Kemalettin Tuğcularla kahrolmayı bırakıp, Reşat Nurilere hızlı geçiş yaptığım yıllar… Elime geçen her şeyi merakla, hayret ve hayranlıkla okuyorum. Külliyatıyla yatıp kalktığım ilk kadın yazar Adalet Ağaoğlu. Yaz Sonu ile tanışıp Ölmeye Yatmak’la kendimden geçtiğimi, hatta birkaç yıl sonra kendimi Fatma İnayet olarak tanıtıp yazarına mektup yazdığımı dün gibi hatırlıyorum. Henüz kendime ait bir odam yok ama hayallerim var. Ben de “onlar” gibi yazar olacağım. Kararım kesin.
Okuldaki herkeste bir heyecan dalgası... Bu hafta sonu kitap fuarına gidersek, yazarlarla tanışabilir, uslu uslu oturup onların konuşmalarını dinleyebilir hatta daha da ileri gidip “kendilerine” dokunabilirmişiz. Demek ki onlar da senin benim gibi insan! Yağmurlu bir kasım günü, ayaklarımda şimdi bile sancısını hissettiğim plastik çizmeler; nasıl da sıkıyor. Elbette bunlar çocukken değil sonradan düşününce dertlenecek şeyler... Kalbim küt küt atarak koşuyorum Tepebaşı’ndaki Tüyap’a.
