Gaziantep Bakırcılar Çarşısı’nda 30 senedir geleneksel yöntemlerle elek üretimi yapan 54 yaşındaki Mustafa Yılmaz, teknolojik gelişmelere rağmen mesleğini özveriyle sürdürüyor. Un, buğday ve fıstık eleği gibi ürünleri el emeğiyle üreten Yılmaz, mesleğinin yok olma tehlikesi yaşadığını belirtiyor.
Önceden çok fazla talep gören elekçiliğin şu an birkaç ustayla ayakta durmaya çalıştığını ifade eden Yılmaz, fabrikalarda kullanılan modern elem sistemlerinden dolayı talebin büyük oranda düştüğünü aktardı. Gençlerin mesleği ilgisi olmadığını anlatan Yılmaz, günlüğü 2.000 TL’ye çalışacak eleman bulamıyor.
“BU İŞİ YAPAN 4-5 USTA KALDI”
Mesleğe başlama hikayesini anlatan usta Yılmaz, "Yaklaşık 30 yıldır elek ustalığı yapıyorum. Mesleğimiz ne yazık ki yok olma noktasına geldi. Günümüzde bu işi yapan sadece 4-5 usta kaldı. Elek, un, buğday, nohut, fıstık gibi ürünleri elemek için kullanılan geleneksel bir araçtır. Biz de un eleği, nohut eleği, fıstık eleği ve kalbur gibi farklı türlerde elekler üretiyoruz. Ancak artık fabrikalarda modern sistemler kullanıldığı için eskisi kadar talep kalmadı. Bu nedenle mesleğimiz her geçen gün biraz daha yok oluyor" ifadelerini kullandı.
“ÇALIŞACAK ELEMAN BULAMIYORUZ”
Günlüğü 2.000 TL’ye kimsenin çalışmadığından dert yanan Yılmaz, "En büyük sıkıntımız çırak yetiştirememek. Günlük bin 500 -2 bin lira ücret teklif etmemize rağmen çalışacak eleman bulamıyoruz. Gelen gençler de iki-üç gün çalıştıktan sonra işi bırakıyor. Bu yüzden mesleği gelecek nesillere aktarmakta büyük zorluk yaşıyoruz. Biz bu işi daha ne kadar sürdürebiliriz, onu da bilmiyoruz. Gürgen ağacı sağlam ve dayanıklı olduğu için tercih ediliyor. Söğüt veya kavak gibi ağaçlar zamanla deforme oluyor. Ağaçlar önce kütük halinde geliyor. Daha sonra suya yatırılarak yumuşatılıyor ve kalıplar yardımıyla şekillendiriliyor. Süt eleği, un eleği, gez eleği, kalbur gibi farklı ürünleri tamamen el emeğiyle hazırlıyoruz. Un elekleri 200-250 lira, kalburlar ise 350-400 lira arasında satılıyor. Ancak eskisi gibi yoğun talep yok. Geçmişte Doğu illerine, Arap ülkelerine ve Suriye’ye de ürün gönderiyorduk. Bugün ise bu pazarlar büyük ölçüde daraldı. Bugün 200-250 liraya sattığımız bir eleği üretecek, günlük 2 bin liraya çalışacak eleman bile bulamıyoruz. En büyük sorunumuz bu. Keşke gençler bu mesleği sevse ve öğrenmek istese. O zaman hem bu gelenek yaşar hem de meslek yok olup gitmez" dedi.
