Mason localarında konferanslar veren bir ekonomist önceki gün beni aradı. Çok ilginç bir cümle kurdu.
"Dünyada Siyonistlerarasında çatışma vegerilim yaşanıyor" dedi. Bunun işaretlerini de görüyorduk nitekim.
Uzun zamandır ABD'deki Siyonist medya İsrail ve Başbakanı Netenyahu aleyhinde uzun eleştirilerde bulunuyor.
Ana akım medyada çıkan eleştirilerde Netanyahu'nun Gazze stratejisinin başarısız olduğu, siyasi geleceğini korumak için savaşı uzattığı savunuldu.
Netanyahu'nun görevden ayrılması çağrıları bile yapıldı. Haber analizlerinde Gazze'deki operasyonların yalnızca güvenlik gerekçeleriyle değil, Netanyahu'nun koalisyonunu ayakta tutma ihtiyacıyla da bağlantılı olduğu değerlendirildi.
Netanyahu'nun Gazze, Lübnan ve Suriye'deki askeri operasyonlarla İsrail'i uzun süreli ve maliyetli çatışmalara sürüklediği, savaşı yeniden başlatmasının iç siyasi hesaplarla ilişkili göründüğü savunuldu.
Netanyahu'nun yargının yetkilerini azaltmaya yönelik reform girişimi, hem ABD medyasında hem İsrail içinde yoğun eleştiri aldı. Reformun İsrail toplumunda derin kutuplaşma oluşturduğu ve güvenlik kurumlarını olumsuz etkilediğini savunuldu. İsrail Yüksek Mahkemesi'nin reformun önemli bir bölümünü iptal etmesi geniş yankı buldu. Netanyahu'nun siyasi hedefleri, demokratik kurumların önüne geçirildi iddiaları havada uçuştu.
Siyonizm destekçisi The New York Times, Sde Teiman adlı gözaltı merkezine ilişkin kapsamlı bir araştırma yayımladı. Gazetede eski Filistinli tutukluların, İsrailli askerlerin ve sağlık personelinin ifadelerine yer verildi; dayak, ağır kötü muamele ve cinsel şiddet iddiaları aktarıldı. Siyonist The Washington Post da Sde Teiman'daki koşullar hakkında haberler yayımladı. Gazetede eski tutukluların ve insan hakları kuruluşlarının işkence, ağır kötü muamele ve ölümlerle ilgili iddialarına yer verildi. Siyonist CNN ise İsrailli muhbirlerin ifadelerine dayanan bir araştırmada, Filistinli tutukluların sistematik kötü muameleye maruz kaldığı iddialarını yayımladı. Siyonistler arasındaki çatlaklar ve kavga da bu haberlerle ayyuka çıktı.
Washington Post'un Mayıs 2024 tarihli haberinde, İsrailli muhaliflerin ve bazı hükümet üyelerinin Netanyahu'yu siyasi geleceğini korumak adına savaş kararları almakla suçladıkları aktarıldı. 2025'te New York Times'ın çok ses getiren uzun araştırma dosyalarından biri, kamuoyunda şu başlıkla anıldı:
"Netanyahu Gazze savaşını iktidarda kalmak için uzattı mı?" Başkan Trump'ın İran savaşı'yla ilgili önceki gün görüştüğü Netenyahu'ya "Sen delimisin. Bütün dünyasenden nefret ediyor" şeklindeki sert sözleri boşuna sızdırılmadı.
Netenyahu politikaları tüm dünyada onun üzerinden Siyonizme olan öfke ve nefreti tavan yaptırdı. Şimdi Siyonistlerin bir bölümü "Bu öfkeyidindirmek yıllaralacak. Netenyahu vepolitikaları yüzündendünyada özelliklegeleceği yönetecekgençlerde muazzambir İsrail düşmanlığıvar. İsrail'inNetenyahu'dan vesoykırım damgasıyiyen politikalarındankurtulmamız lazım" diye haykırıyorlar.
Yakında bu suçlamalar göklere çıkacak. Hep söylüyorduk. "İsrailiçin en büyük tehditİsrail'in ta kendisi" diye. Şimdi Siyonistler içinde bile bunu dillendirmeye başlayanlar var. Öyle bir hale geldiler ki büyük paranoya ve korku yaşıyorlar.
Gelecek endişesi onlara kabuslar gördürüyor.
Bu kabusların içinde birinci sıraya "Türkiye korkusu" çıktı. Nitekim İsrail'in Haaretz gazetesinde Haifa Üniversitesinde görev yapan Prof. Dr Stefan İhrig bir makale yazdı. Türkiye'nin bölgedeki krizleri fırsata çevirerek küresel bir diplomasi merkezine dönüştüğünü belirten Stefan "BaşbakanNetenyahu eliyleİsrail tarihinin enbüyük yalnızlığınamahkum edildi" diye çığlık attı. "Sparta bileyalnız savaşmadı.
İsrail'in Ankara'danöğreneceği çok şeyvar" çağrısı yaptı.
Çok ilginç bir analiz vardı Batı basınında.
"Ukrayna'ya İHAsatan, Rusya'danpetrol ve doğal gazalan bir adam var.
Aynı zamanda NATOüyesi ve Putin'indostu. Aynı zamandaİsveç'in NATOüyeliğini aylarcaengelleyerek F-16için ABD ile pazarlıkyaptı. Onun adıErdoğan. 2026'de enyetenekli jeopolitikstratejist olabilir.
Boğazları kontrolediyor, izni olmadanhiçbir askeri güçKaradeniz'e çıkamaz.
Erdoğan gücü birkaldıraç olarakkullanıyor. Önceengelliyor sonramüzakere ediyor.
Batı Erdoğan'akızgın ama onsuzyapamaz. RusyaErdoğan'dançekiniyor ama o daonsuz yapamaz. İşteErdoğan'ın dehası bu.
O Batı'nın müttefikideğil, Rusya'nın dadeğil, Türkiye'ninmüttefiki." İsrailli Prof Stefan'ın, "BizimkilerinAnkara'danöğreneceği çok şeyvar" sözleri boşuna değil. Bölgede kaos çıkaranların tamamı kaybediyor, kazanan hep Türkiye oluyor.
