Yardım gemileri dışında bir şey göremedik. Ukrayna-Rusya savaşında da öyle oldu. Söylemde Rusya’nın ağzına zaman zaman bir parmak bal çalınsa da eylemler hep Ukrayna’dan yanaydı. Lübnan ve İran’ı söylemiyorum bile: Hizbullah ve İran’ın liderleri şehit edildiğinde, şehitlere “şehit” denilmedi. Nerede kalmıştı “ümmet” bağlılığı? İran, mezhebi farklı diye İslam ümmetinden sayılmıyor muydu?
İşlerin buraya varacağı gelişinden belliydi. Her ne kadar İsrail ve siyonizme karşı laflar edilse de ABD’nin adı anılmıyordu. Arabuluculuk rolü abartılıyordu. Kimsenin arabuluculuğa ihtiyacı da yoktu doğrusu. Doğu Akdeniz, Kıbrıs, Yunanistan; Oralarda olanlar pek bizi ilgilendiriyor gibi değildi.
Derken, NATO Liderler Zirvesi geldi çattı. Takke düştü kel göründü. Hükümetimiz bütün gücüyle ne kadar NATO yanlısı olduğunu kanıtladı. ABD, NATO, İsrail baş köşede. Müslüman dünya, Filistin, Kudüs, sadece lafta.
Kafamda dönüp duran önemli bir soru: Devlet Bahçeli bu politikalara ne diyor?
Bütün bu anlattıklarım bana Ziya Paşa’nın muhteşem dizesini hatırlattı:
“Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz…”
Sadık Okurunuz
Kırk beşini aşkın Meserret Taşkın
