Bir zamanlar yaz mevsiminin en büyük mutluluklarından biri, dalından koparılan güneşte olgunlaşmış bir domatesi ısırmaktı. İnce kabuğu çatlar, tatlı ve asidik aromalar ağızda yayılır, yoğun kokusu burna ulaşırdı. Bugün market raflarındaki çoğu domates ise bu deneyimin yalnızca silik bir gölgesi gibi. Daha büyük, daha dayanıklı ve daha uzun ömürlü olmalarına rağmen, lezzetlerinin önemli bir bölümünü kaybetmiş durumdalar.
Şimdi ise genetikçiler, domatesin yüzyıllar boyunca kaybettiği aromatik özellikleri yeniden ortaya çıkarmaya çalışıyor. Amaçları sadece daha iyi bir domates yetiştirmekten öte; insanlığın en sevdiği tarım ürünlerinden birinin kaybolan karakterini geri kazandırmak.
Domates bugün dünyanın ekonomik değeri en yüksek sebze ve meyve ürünlerinden biri olarak kabul ediliyor. Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü'nün verilerine göre dünya genelinde yılda 170 milyon tondan fazla domates üretiliyor.
Ancak bu üretim başarısının bir bedeli oldu.
Modern tarım sistemleri domatesleri taşınabilirlik, depolama süresi, verimlilik ve dayanıklılık için seçiyor. Binlerce kilometre yol kat edebilen, haftalarca bozulmadan kalabilen ve yüksek miktarda ürün verebilen çeşitler tercih edildi.
Sonuç olarak sofralarımıza ulaşan domatesler büyüdü ama tatlarını kaybetti.
